backgroundtop
Logo van descheen.nl
     facebook twitter  
banner
Label DeBlessure.nl
DE SCHEEN / STRESSFRACTUUR
<a href="http://adobe.com/go/getflashplayer"><img src="http://www.adobe.com/images/shared/download_buttons/get_flash_player.gif" alt="Get Adobe Flash player" /></a>

STRESSFRACTUUR

Een stressfractuur, ook wel vermoeidheidsbreuk genoemd, kan in het onderbeen zowel in het scheenbeen (Tibia) als in het kuitbeen (Fibula) voorkomen. Een stressfractuur is een incomplete botbreuk (fractuur) die als het eindstadium van een overbelasting gezien kan worden. De breuk kan door ongewone of herhaalde belasting op het bot worden veroorzaakt en dus niet door een harde impact, zoals bij ander type breuken. Een stressfractuur kan omschreven worden als een kleine snee of breuk in het bot. De breuk komt met name in de botten voor die het gewicht dragen. Hierbij kan onder andere gedacht worden aan het scheenbeen of de middenvoetsbeentjes. 

 

Een combinatie van interne en externe factoren kan verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van stressfracturen. De overeenkomst tussen deze factoren is dat het bot te weinig hersteltijd krijgt bij herhaalde belasting. Bij interne factoren kan gedacht worden aan vormafwijkingen van de voet die het looppatroon beïnvloeden. Daarnaast kan een verlaagde spierkracht of spierlengte van de spieren in het onderbeen onvoldoende zijn zodat de krachten minder opgevangen kunnen worden. Er kan een verlaagde botdichtheid (osteoporose) aanwezig zijn. Daarnaast hebben oudere mensen meer kans op osteoporose en daardoor een grotere kans op het oplopen van een stressfractuur. De externe factoren kunnen gevonden worden in de ondergrond waarop gesport wordt, weersomstandigheden, de trainingsbelasting of schoeisel.

 

Symptomen stressfractuur

Er wordt bij een stressfractuur een pijnlijke zone op het aangedane bot gevoeld. Bij hardlopen veroorzaakt een stressfractuur vaak veel pijn bij het begin van de belasting, vervolgens een matige pijn in het midden en weer veel pijn na de belasting. De pijnklachten zijn lokaal aanwezig en zijn continu zeurend en zullen toenemen als de belasting gehandhaafd blijft.

De pijnklachten worden meestal in het bovenste 2/3e deel van het scheenbeen aangegeven. In het kuitbeen zijn de klachten meestal in het onderste 1/3e deel aanwezig. Er kan zwelling rondom de plek van de breuk aanwezig zijn.

 

Onderzoek en diagnose bij stressfractuur

Aan de hand van een vraaggesprek en een lichamelijk onderzoek kan de diagnose gesteld worden. Opvallend bij het lichamelijk onderzoek is dat er een zeer lokale drukpijn bij aanraking is en dat er soms zwelling is. Een stressfractuur is op een röntgenfoto vaak niet goed waarneembaar. Pas na een aantal weken kan deze afwijkingen vertonen. Op een CT-scan of mri-scan is een stressfractuur wel goed te diagnosticeren. Door middel van een botscan kan er onderscheid gemaakt worden tussen een stressfractuur en een Mediaal Tibiaal Stress Syndroom.

 

Behandeling stressfractuur

Rust is de belangrijkste behandeling als er sprake is van een stressfractuur. Hierbij wordt vaak geadviseerd om krukken te gebruiken. Ter bestrijding van pijn en zwelling kan voor ijstherapie gekozen worden. Als het onderbeen na 6 weken pijnvrij is, dan kan de belasting worden opgebouwd. Als er nog klachten aanwezig zijn, dient de rustperiode verlengd te worden.

Als er wordt begonnen met een trainingsopbouw is het belangrijk om te achterhalen wat de oorzaak van de blessure kan zijn. Op die manier is het mogelijk om een eventueel recidief te voorkomen. Hierbij kan gedacht worden aan het trainingsschema, voedingspatroon en schoeisel.

De klachten van een stressfractuur kunnen zeer lang aanwezig blijven, maar kan wel zonder restklachten herstellen.

 


backgroundbottom
Bronvermelding | Algemene voorwaarden

Dit is een produkt van :
Logo JH Consultancy
© Copyright JH Consultancy 2014, All rights reserved
Webdesign by : FISHTANKMEDIA.NL